Nooit meer zweten op een speech

Vanwaar toch die onweerstaanbare neiging tot management by speech? U heeft 5 motieven om elk verzoek om een speech te reduceren tot hoogstens 1 minuut zendtijd.

1. De monoloog is een symptoom van het laatste restje Sovjet-dreiging. Met een ijzeren boodschapdiscipline wordt medewerkers ingeprent dat ze ´het belangrijkste kapitaal zijn’ of dat ´de klant altijd centraal staat´. Met zulke platitudes weet je zeker dat niemand je zal tegenspreken. Het is nikszeggerij met als cynisch resultaat dat iedereen denkt: laat maar kletsen, wij weten wel beter.
2. Dominees horen in de kerk. Wie daarbuiten waarheidspretentie heeft, creëert zijn eigen sprookje. Er zit namelijk meer verstand onder het publiek dan achter het katheder. Medewerkers weten meer dan hun manager. Het motto voor elke speech luidt daarom: crowdsourcing. Je weet pas precies wat je moet zeggen, als je weet waarom je gehoor verlegen zit.
3. Wat doet u als Wim de Vilder het journaal presenteert? Koffie zetten, schuin oog op de laptop, ruggespraak met huisgenoten. Wim blijft toch wel praten. Het lot van de monoloog is multitasking in het publiek. De blackberry, de pen en de knappe buurman/vrouw doe je als luisteraar er makkelijk bij. Zonder interactie gaat aandacht rap verloren.
4. Het publiek wil zelf een speech. Vertel nog eens, chef, over onze veranderstrategie. Quatsch! Trap er niet in! Maak mensen niet luier dan ze al zijn. Hersencellen prikkel je door actie. Als u wilt dat de veranderstrategie wordt begrepen, moeten ze er zelf met u over in gesprek.
5. In de zendtijd voor monologen telt maar een ding: in no time tot de essentie komen. Stel de goede vraag, houd je mond en luister. Pas als je goed luistert heb je makkelijk praten. Die dialoog aangaan is knap vermoeiend in het begin, want het lukt je alleen bij oprechte interesse in je publiek.

Delen:

Alle Tips
Leer Ontspannen Presenteren